Tsja, daat sta je dan ineens samen, 2 maten, samen jaren achtereen in hetzelfde Veteranen 1, dus ook:
-samen grijs dan wel kaal worden (om niet te zeggen ‘we krijgen dunner haar’)
-samen minder snel worden (om niet te zeggen langzamer)
- samen tegenstanders sneller weg zien lopen
-geen vlammende schoten of splijtende passes meer
-steeds strakker zittende shirts (ofwel: de shirts passen zich tegenwoordig niet makkelijk meer aan aan de corpulentie!)Afgelopen zondag zou het een mooie afscheidswedstrijd worden voor 2 "ras"-veteranen worden, ik zeg ‘zou’, want de middag eindigde wel zoals een beetje bedacht, maar het verplichte tussenstuk sprak een stuk minder tot de verbeelding, maar daar over later meer.
Allereerst het verzamelen. Als voormalig speler van het befaamde Vets 2 (hoe zou het zijn met de Teylingerkantine omzet??), was mijn vermoeden dat er een strakke organisatie zou zijn op zondagochtend waarbij iedereen stipt op tijd er zou zijn. Zelfs het ‘Met hoeveel zijn we vandaag?’ kwam ook hier voorbij. Niets anders was mij dus vreemd, maar wel opvallend dat die gemakzucht er dus ook bij deze mannen ingeslopen is. Op naar Leiden dan maar……
Op het sfeervolle terras, maar verder ietwat gedateerde sportpark de Mors was ik vandaag toeschouwer (op speciaal verzoek) bij de laatste in de reeks 2025-2026. Onder toeziend oog van Hennes, Arthur en ondergetekende speelden de Vets van Teylingen de laatste wedstrijd uit bij Sporting Leiden(SL). En dat begon al goed!!! De voor deze gelegenheid gebombardeerde aanvoerder Tom, kreeg gelijk te maken met een tegenstander-aanvoerder die vrolijk wist te melden dat de scheidsrechter vandaag last van zijn rug had en niet kon lopen. Met reserves op de bank bij SL is het toch een kleine moeite om een meer fitte speler de fluit te laten hanteren, maar goed dat bleek niet mogelijk. Wanneer je dit als team meldt zou het logisch zijn, wanneer je bij gebrek aan een èchte leidsman, om in ieder geval elk commentaar op de scheids en zijn assistenten in te slikken en te denken…… ‘ach, het is mooi weer….wat maak ik me druk’. Niets van dit alles bij onze Leidse 'vrienden’ die na de heenwedstrijd nog doodleuk in onze commissiekamer wisten te melden dat ‘zij meestal niet de schuld waren van alle ‘ongein’ en commentaren’. Toch lachwekkend om te zien dat juist de 2 mensen centraal voorin en achterin bij SL, meer lucht hadden voor het praten dan voor een fatsoenlijk potje voetbal. Tot zover de berichtgeving over het gebeurde tussen 10.30 en 11.00. Over de laatste 10 minuten bevindt het ooggetuigeverslag in een andere alinea.
Terug naar waarom ik bij de wedstrijd aanwezig was.
Het afscheid van 2 iconen. Zoals u ziet namen Tom en Mart(ien) vandaag afscheid in de laatste officiële competitiewedstrijd bij de Veteranen. Gebroederlijk samen het veld op en op de foto, opvallend weinig tranen, bij een weergaloos publiek en weersomstandigheden om............op een terras te zitten met een heerlijke koude kletser!!!
Toch gingen de mannen vol goede moed het veld op in de wetenschap dat die koude kletser vcanmiddag toch ècht wel tot ons zou komen
Eenstukje geschiedenis...........
Tom, in totaal 11 broers en zussen, heeft naar schatting (hij wilde zijn geboortjeaar niet zeggen) meer dan 1500 wedstrijden gespeeld vanaf zijn tiende, met ijzeren discipline en goed overzicht wist Tom zich moeiteloos aan te passen/te handhaven bij de Vets. Naast ‘de voetbal’ is één van de passies van Tom, het doorbrengen van de skivakantie in Söll, Oostenrijk. Niet geheel toevallig ook het favoriete dorp van ondergetekende die ooit eens getuige er van is geweest dat Tom bij de skiverhuur en skipasaanschaf vlak voor mij stond af te rekenen en de legendarische woorden sprak..... ‘Tis alsof je een hele emmer leeg gooit, maar de eerste dag is hier altijd de duurste!!’ Voetballend was het altijd een genot om naar Tom te kijken, dus zeker jammer dat hij ermee stopt, hij zal waarschijnlijk nog wel eens langs de lijn te vinden zijn om Technisch manager Arjan bij te staan, want ook het coachvak is Tom niet vreemd, weet ik uit betrouwbare bron.
Mart, moest het met de helft aan broers en zussen doen, maar desalniettemin was het ook bij Mart thuis altijd een drukke boel. Mart, voetballend vanaf zijn tiende ook, heeft er echter waarschijnlijk rond de 2000 wedstrijden gespeeld. Geboren in 1953, zoals hij zelf zegt was hij de laatste ramp van dit rampenjaar voor vooral west-Nederland, Was Mart naast voetballer toch vooral bekend in het dorp als eigenaar van de dansschool. Iets wat zijn lieftallige echtgenoot voortgezet heeft na het verdwijnen van de dansschool uit Sassenheim en die helaas verstek liet gaan bij zijn laatste wedstrijd.......Overigens met een geldig excuus Hannie!!!
Samen speelden de mannen vele jaren samen. Altijd met veel plezier, maar tot de laatste snik wel altijd kritisch gedurende die wekelijkse 90 minuten. Zelfs als de fysiek achteruit holde wilde beide mannen immer nog vooruit en ja....... dat kunnen ouder wordende mannenlichamen niet meer bolwerken!
Einde eerste helft..........
Weer terug dan naar de wedstrijd van zondag.Terwijl er na ongeveer 10 minuten spelen een stand van 2-0 op het scorebord (wat niet aan stond) verscheen, waren wij als ploeg vrijwel niet in staat om de bal voorin vast te houden danwel tot de achterlijn van de tegenstander te komen.
Ondanks dat de scheidsrechter zich als seen soort zaalvoetbalscheidsrechter vrijwel niet bewoog dacht de man in het zwart wel alles op de juiste manier te kunnen interpreteren. Wonderwel wisten wij ons heel lang van de mondelinge provocaties van de Leisde Glibbers te distantiërenen zodoende leek de wedstrijd met een 3-0 achterstand de rust in te gaan. Tot het moment dat enkele spelers van SL verbaal het duel aan wilden gaan met jan-en-alleman over beslissingen die genomen werden. Het moet mij toch even van het hart. Als je als vereniging geen fatsoenlijke scheidsrechter wil/kan leveren, is het minste wat je kunt doen......... je schamen voor dat feit en verder tegen tegenstanders en scheidsrechter je mond houden. Wij hielden dit lang vol echter na de zoveelste verbale aanval was het voor gelegenheidsaanvoerder Tom en enkele ander spelers van de Vets genoeg!! Je vraagt je af of een dergelijk elftal nog enige zelfreflectie heeft of dat men werkelijk denkt dat het nooit aan henzelf ligt. Jammer maar helaas, het officiële afscheid viel daarmee wat betreft de wedstrijd in het water (Dat zou met deze tempraturen natuurlijk ook geen gekke optie geweest zijn!!). Meest wrange van dit alles............... onderstaand bord stond bij binnenkomst in de kantine.....wat zouden de veteranen van SL hievan hebben meegekregen?