Vets2

Rijnland Vets – Teylingen Vets 2 11-1

Ondanks mijn eerdere belofte, toch maar wat hersenspinsels aan het digitale papier toevertrouwd……. Dat had meerdere redenen, zowel positieve als wat minder leuke……. Om met dat laatste te beginnen; we hebben een gedenkwaardig dieptepunt bereikt in het nog lopende seizoen.

 

Daar aangekomen, bleek dat de mascotte van de Leidenaars bezit had genomen van het speelveld. Het kan natuurlijk zijn dat dit een symbolische actie geweest is van de doorgaans veel betere Rijnlanders. Symbolisch omdat nul punten als slagman(batsman) bij de ‘King of sports’, het vooral in het Gemenebest enorm populaire cricket, als bijnaam een ‘Duckie’ heeft. Als u ooit een cricketwedstrijd op tv gezien heeft waarin dit gebeurde, dan wandelde er door het televisiebeeld een eend (Duck). Ook wij gingen aldus met 0 punten van het veld, maar ik betwijfel of Rijnland de symbolische betekening van deze eend ook werkelijk meegekregen hebben……..  Door een schier kansloze 11-1 nederlaag staan we precies op het bedenkelijke aantal van 100 tegendoelpunten. Onze achilleshiel zit hem overduidelijk in het tegenhouden van doelpunten. Ondanks dat hielden we het afgelopen zondag tot ongeveer de 25e minuut aardig bij getuige de, toen nog, brilstand op de borden. Toen de Rijnland-trein (dat is wat anders dan de Rijnlandroute!!) ging lopen was er voor ons geen houden meer aan. Zelfs de kolderieke goal van Dennis vd Lans(per ongeluk via de knie belandde de bal achter de doellijn) kon niet meer doen aan een overdaad aan doelpunten die we over ons heen kregen. Misschien moeten we met 9 voorstoppers de komende weken in gaan. Om met de profs te spreken. We parkeren geen bus…..maar 2 dubbeldekkers voor de goal. Wie weet dat het dan wel goed gaat. Tot zover het minder leuke………… Het leuke was dan weer wel dat ik bij terugkomst vanuit het warme, gezellige Valkenburg aan de Geul, zo rond een uur of 4 zondagmiddag, de mannen is vrolijke staat terugvond aan onze stamtafel. Daar kon ik ronduit vertellen over mijn belevenissen van de dag er voor……………….

 

Want, de dag er voor was ondergetekende te vinden op de heuvels in het mooie Limburgse landschap. Ondanks een vervelende hamstringblessure had ik besloten niet de voor mij gebruikelijke 100 km te fietsen over de bekende Geulhemmerberg, Keuterberg en de Cauberg (buiten vele andere), maar mij aan de kleinste afstand te wagen, te weten de 60 km. Dat had ook te maken met het aantal trainingskilometers in de afgelopen weken; dat stond namelijk gelijk aan 0 (nul!!!).

 

Het spreekwoord luidt ‘van je vrienden moet je het hebben’. De mannen en dame waar ik mee het ijzeren ros besteeg hadden besloten om de 100 km te fietsen, waarbij ik op een bepaald moment af zou slaan en een stuk minder zou fietsen. Al fietsend zaterdagochtend vond ik het na een km of 4 wel opvallend dat iedereen ineens een praatje met mij wilde maken. Druk pratend ging ik dus het punt voorbij waar de 60 km afbuigt en er eigenlijk geen weg terug meer is tot het punt van de ravitaillering (Na ongeveer 65 km). Ik kwam daar dan ook pas achter toen ik er inmiddels al 40 km op had zitten…… Uiteindelijk heb ik over ongeveer 80 km bijna 4 uur gefietst, ongetraind en met meerdere heuvels in de benen. Met een nu wel héél onwillige hamstring heb ik er toch een voldaan gevoel aan over gehouden. Snel gedoucht en daarna naar de finish gelopen (wéér die Cauberg op maar nu wandelend) om de anderen te zien finishen. Vandaar dat ik op onderstaande foto inmiddels in het ‘gewone kloffie’ sta met naast mij een vermoeide maar zeer zeker voldane Martijn Mens. Hij volbracht de 150 km met daarin alle zware kuitenbijters die er zijn in de omgeving van Valkenburg.

 

Hij liet zich het biertje dan ook goed smaken ( waar ik als rechtgeaard Vets2’er natuurlijk al enige uren mee bezig was; ik was tenslotte vanaf 13 uur al bij de finish en de foto is  van ongeveer 17.00 uur!!). Nu is normaal gesproken het nadeel dat je, behalve bergop, ook weer bergafwaarts moet om in het dorp te komen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik Martijn niet meer gesproken heb hoe hem dat vergaan is, maar hij is ongetwijfeld wel heelhuids beneden gekomen.

 

Terug naar het voetbal, Wij verloren dus dik, maar omdat ook RVC verloor, staan we nog steeds één-na-laatste. Volgende week spelen we om 10 uur bij de buren van Foreholte 2. Helaas heb ik niet de verwachting dat ik mijn rentrée zal maken. Na afgelopen weekend is het er met de hamstring niet beter op geworden. Het zou wel prettig zijn als onze grote zus(Vets1) zondag RVC een ‘dik pak op de broek’ geeft. Wij spelen namelijk de week er op in Reeuwijk en hopen dan uiteraard definitief RVC onder ons te kunnen laten.

J-B


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *